عدمقطعیت به این معنا نیست که سازمان باید تصمیمگیری را متوقف کند. برعکس، لازم است تصمیمها کوچکتر، قابل بازبینیتر و مبتنی بر سناریو شوند تا امکان اصلاح مسیر حفظ شود.
۱. مشخص کردن تصمیمهای غیرقابلتعویق
همه مسائل فوریت یکسان ندارند. تفکیک تصمیمهای حیاتی از تصمیمهایی که میتوان به تعویق انداخت، از مصرف بیهدف ظرفیت مدیریتی جلوگیری میکند.
۲. تخصیص منابع بر اساس سناریو
بودجه و ظرفیت را نباید فقط بر اساس یک پیشبینی ثابت تخصیص داد. تعریف چند سناریوی ساده به مدیران کمک میکند قبل از تغییر شرایط، گزینههای واکنش را آماده داشته باشند.
۳. کوتاه کردن چرخه بازبینی
در شرایط متغیر، فاصله زیاد میان تصمیم و بازبینی آن پرریسک است. جلسات کوتاه اما منظم برای مرور شاخصهای محدود و معنادار، کیفیت واکنش سازمان را بالا میبرد.
در عدمقطعیت، مزیت سازمان از پیشبینی دقیقتر نمیآید؛ از توان اصلاح سریعتر مسیر میآید.
موضوعات مرتبط
